يا لطيف

فردا را چگونه مي توان ديد

فردايي که امروزش همه در غوغا است

فردايي که امروزش را از عمق افکار خسته مردم مي بينم

کجاست يک دل آرام

کجاست آرزوهاي آرزو نشده

کجاست اميدي که باز سوي اميدوارش باز گردد

نمي دانم دلم را دست کدامين فکر بسپارم

نمي دانم اشکم را براي که بريزم

نمي دانم سوز عشق را از که بايد بياموزم

کاش ميشد در بن بست سکوت  خانه اي از فکر نساخت

کاش ميشد عشق را در خاکستر ياد ها نگاه داشت

کاش ميشد اشک را در جويبار احساس نريخت

چرا اين مردم دل هاشان را با آب سياه افکار ديگران مي شويند

چرا اين مردم عطش بودن را در انتظار  ديدار يار سيراب نمي کنند

چشمانم از خيره شدن بر صفحات خالي ذهنم خسته شده

نمي دانم چرا هر چه در بيراه هاي تنهاييم پرسه ميزنم خانه تنهايي هايم را نمي يابم

کاش مي آمدي و من را از حصار سخت دو دلي نجات ميدادي

فردا روز توست

روز شنيدن بوي نرگس

روز ديدن خال گونه ات

روز انتظار

روز تقديم اشکها بر زير پايت

روز شکستن ديوار دوري هفت روز

مرا درياب

مي داني چه هستم

مي داني چه بايد باشم

مي داني چه مي خواهم باشم

دستم را بلند کرده از تو مدد مي خواهم

تا يک دل آرام را ,

تا آرزوي بازگشتت را ,

تا اميد به انتظارت را

از تو طلب کنم

مي خواهم بدانم

چگونه دلم را به دست افکار تو ,

اشکم را در دامان تو ,

سوز عشق را براي تو داشته باشم

ديگر نمي گويم کاش ميشد

ميگويم از تو مي خواهم که خانه اي را که در بن بست سکوت ساخته ام ويران سازي

ميگويم از تو مي خواهم که عشق به خودت را همچون داغي آتش در سينه ام نگاه داري

ميگويم از تو مي خواهم که اشک هايم را در جويبار انتظارت بريزم

با او حرف زدم

صدايم را از ميان انبوه درد هاي عاشقانش شنيد

من مي سوزم

جوابش را نمي شنوم

دفتر افکارم سفيد است

اما

او برايم نوشته است

با رنگ سفيد

مي خواهد من خود بيابم

مي دانم نوشته است که فرياد سکوتش بلند است

آري

بايد بشنوم

مي دانم که سبکي هواي درونم از گرد و غبار قدمهايش بر روي ذهن پريشانم است

مي دانم که آرامش درياي قلبم از آرامش آبيه نگاهش است

منتظر آمدنم است پس منتظر آمدنش مي مانم

با عشق به او ,

با مدد از او

و  با توکل از خداي او

 يا حق

ساده ترین پاسخی که در رد تسنن به سنی ها(یا همون پلی استیشن ها)میشه داد اینه:

چرا زمانی که حضرت محمد تو غدیر فرمود:من کنت مولاه هذا علی مولاه (در حالی که سنی ها میگن مولا منظورش دوسته)پس چرا عمر بعدش اومد به امیرالمومنین علی(ع) تبریک گفت.

آخه نفهما(پلی استیشن ها) مگه کسی به خاطر دوستی با کس دیگه بهش تبریک میگه!!!؟؟؟...

                       یا ابا صالح       کی می آئی

اي حبيب من

بابي انت و امي يا آل المصطفي اني مؤمن بولايتکم معتقد لامامتکم مقر بخلافتکم

ديشب به سيل اشک ره خواب مي زدم

نقشي به ياد خط تو بر آب مي زدم

مولاي من!

از گذشتگان هر که خبر دار مي شد که امت آخرالزمان يگانه امام و راهنماي خود را فراموش مي‌کنند دلش به حالمان سوخت؛ چرا که باورشان نمي آمد که مي توان بدون خورشيد هم زندگي کرد و باورشان نيامد که مگر مي شود بدون گرماي محبوب، سرد و يخزده روزگار را گذراند.

حبيب من!

قصه پر غصه فراق و جدايي تو را هر اهل دلي که بشنيد از درد جانش به خزان نشست .

اهل دل که نه، داستان غيبت تو را بر هر سنگ و گياه و حيواني که خواندند پژمرده گشت...

کبوتران آسمان به حال ما بيچارگان رقت کردند، ماهيان آب ها، مدام عوض ما ظهور تو را طلب کردند

امّا

اين درد را به کجا برم

اي حبيب همه جان هاي پاک

اي حبيب هر سنگ و درخت

من، من که بايد مدام به انتظار تو باشم.

من که بايد چشمانم هميشه اشک آلود نيامدنت باشد .

من که بايد بغض بزرگي همواره راه نفسم را بگيرد .

آسوده و بي خيال

به دور از تو به خود مشغول شدم

آري همه ما به خود مشغول شديم

رفتيم به نماز ايستاديم و نفهميديم که او شرط نماز؛

يعني قبله ما

در کجا مانده است .

نفهميديم که او در کجا تنها مانده است .

نفهميديم که نماز بدون امام عشق معنا ندارد.

نفهميديم نماز بدون تکبير پيشواي محبت نماز نيست و از اين رو همه نمازهايمان رنگ عادت به خود گرفت .

آري رفتيم به طواف حرم و نفهميديم که خورشيد و ماه و ستاره، همه مخلوقات طواف وجود او مي کنند به پرده کعبه چنگ زديم و هيچ نفهميديم که پرده کعبه حرمت لباس او را نيز ندارد. نفهميديم که اين همه حاجيان راه صفا گم کرده اند .

و اينک که اين همه را مي نگري

گريه اي غريب بر دلت سنگيني مي کند .

چه مدت ها که در هنگام اشک او ما بي خبر بوده ايم !

چه ساعت ها که در هنگام حزن او ما بي خيال بوده ايم.

مولاي من!

آنقدر روزها و شب ها آمد که ما به خود نيامديم و نپرسيديم چرا تو در صحراها خيمه نشين شده اي. چرا که دور از مردمان زندگي مي کني ؟

ما به خود نيامديم و تو هر روز اميدواري که ما به سويت برگرديم .

تو هر روز چشم انتظاري که ما براي نيکبختي خودمان ،

براي سعادت خودمان به سوي تو برگرديم .

مولاي من!

اي خسته سال هاي طولاني غيبت ،

اي رنجور نامردمي ما ،

اينک ما ،

در دل تار شب ،

در خلوت بي کسي روز ،

آرام بر مي خيزم ،

دو رکعتي نماز حاجت مي خوانم که مرا ببخشي .

دو رکعتي نماز نياز مي خوانم که بدي ها و غفلت هايم را ناديده بگيري ،

و تو چقدر مهربان

همه گذشته هايم را ، همه بدي هايم را ، مي بخشي ، ناديده مي گيري

مهربان و پر نور.

مرا مي پذيري . آري صداي شکستن دلم را اول از همه تو شنيده اي.

دل نگران من قبل از همه تو بوده اي.

مهربان و پر نور ، مرا مي پذيري ، و نواي گرم و صميمي ات در بند بند وجودم شنيده مي شود که مي فرمايي:

«خدايا خداوندا! از درگاهت مي خواهم که از ثواب هاي من مهدي بردار و در نامه اعمال شيعياني قرار ده که اينک دل شکسته و خجلت زده برگشته اند».

اللهم احي به القلوب الميته

آقاي ما!

در عبور از گذر لحظه ها، در تپش مدام زمين و نگاه زهرآلود زمان، دستهاي ما تو را مي طلبد يا مولا!

مهر در سراشيب جاده ي عمل زير چرخهاي سنگين ستم له ميشود در نبودت!

تو ما را رها نخواهي کرد و ما هر روز و هر ساعت و حتي هر ثانيه در آرزوي زيارت رخ چون خورشيدت، دست بر آسمان داريم و در محمل نياز، از پروردگار بلند مرتبه، ظهور پرشکوه تو را تمنّا مي کنيم!

آقاي ما!

بيا که احساس نيازمند توست!

پرنده ها در سلام صبحگاه خود تو را مي خوانند و گلها به اميد نوازشت رخ مي نمايانند!

بيا که دستهاي نا توان ما در آرزوي ياوري تو مولا، شب و روز از گونه هامان قطرات شبنم را بر مي چيند و لطافت باران را به جاده هاي عشق مي پاشد، بلکه گلستاني بسازد از گلهاي ناز و اطلسي که فرش راهت باشد و خاک قدمت!

بيا که زمين تشنه ي محبت و سلام توست و زمان در نقطه ي انتظار ايستاده است..........