بسم الله و بذکر حجت الله

مي دانم که به فرياد من مي رسي ، روزي که زمزمه اي ضعيف ، برايم با مرگ برابر مي شود .

وقتي که فريادم از درون پرالتهابم مي جوشد که :

" اللهم ارني الطلعه الرشيده والغره الحميده . . . "

و در آن دم که اشک امان از کفم مي ربايد . از خدا تو را طلب مي کنم ، باز هم :

" اکحل ناظري بنظره مني اليه "

 اشکم ، ره زلال عشق آسماني حق را مي جويد ، و آن عشق ، تو هستي که

" انهم يرونه بعيداً و نراه قريبا " .

. . . و ما ، منتظران خاکي تو ، اي مهمان آسماني ، تو را قريب مي بينيم و حضورت را ، ما ، به دعاي سحرگاه خود دلخوشيم که با زبان زميني از خداي بزرگ آسماني ، " عجل لوليک الفرج " را طلب مي کند . . .