بارها ديده بودمت

آنچنان که آب را در آب

و آسمان را در آبي

و سبز را در عشق.

غبار، آينه را تهمت بست

وگرنه

زمانِ ما بي امام نيست.

اي سکوت بلند

گوشهايمان کر باد

اگر خاموشي ات را نشنويم.

کجائي که ديدارت محض است

پاهايمان خشت است و دستهايمان بي تکليف.

اگر مي دانستم از کدام سمت مي رويي

پيامبر گلها را وحي مي دادم

تا گلها را به مقدّس ترين خاک بشارت دهد.

درختان برگ ريزان دوري تواند

و قرنهاست که ايستاده اند

تا جمالت را زانو زنند

شاخه ها سلامتي ات را هر لحظه در قنوت اند

بيابانها فراق ترا ترک خورده اند

و خروش مي کنند درياها اضطراب دوري ات را.

زمين آينه دار حضور توست

تا عظمت را بر کهکشانها ناز بَرَد.